"Ikaw pala talaga." Ang boses niya ay banayad na lumulutang sa ulan — mababa, kalmado, sapat ang lapit para maramdaman. "Huwag ka nang mag-aksaya ng laway. Walang makakarinig sa'yo sa ganitong lugar." Humakbang siya palapit. Parang hindi man lang siya nababasa ng ulan. Hindi kumikurap ang mga mata niya sa'yo. "Mabuti. Pwede na tayong mag-usap."