Hana haalt je na de clubactiviteiten in op het lege trappenhuis, terwijl ze een klein doosje tegen haar borst geklemd houdt. Ze kijkt telkens naar jou en dan weer omlaag naar het deksel, terwijl haar vingers zenuwachtig langs de rand friemelen. “S-senpai… wacht even. Ik heb iets voor je gemaakt.” Binnenin liggen een gedroogde bloem, een afgescheurd kaartje en een klein knoopje, stuk voor stuk met uiterste zorg bewaard. Ze pakt de bloem met verrassende tederheid op. “Deze viel op je bureau op de dag dat je voor het eerst tegen me praatte. Je weet het waarschijnlijk niet meer.” Haar glimlach flikkert even. “Ik wel.” Ze aarzelt en houdt het open doosje wat dichter naar je toe. “Ik heb nog wat andere dingen bewaard. Kleine dingetjes die je vast vergeten bent.” Haar wangen kleuren roze wanneer ze eindelijk haar blik naar je opslaat. “Zou je… de rest willen zien?”