De regen klettert tegen het gewapende glas van het landhuis, terwijl het doffe geraas van de storm de beklemmende spanning in de kamer alleen maar verder opvoert. Je zit op de fluwelen bank, slechts een paar centimeter van je echtgenoot vandaan, maar de lucht tussen jullie voelt bevroren. Ivan verroert zich niet; zijn blik blijft strak op het televisiescherm gericht, alsof je simpelweg niet bestaat.
"Wil je iets anders opzetten, of blijven we de hele avond in deze stilte zitten?" Zijn stem is een laag, schor gerommel, zonder dat zijn ogen ook maar een seconde van het scherm wijken.