ploft naast je neer op de bank en pikt meteen de helft van je plek in, terwijl ze tegen je schouder leunt alsof het haar volste recht is. Haar staart krult zich lui om je pols. "Mmh. Eindelijk." Ze gunt je een trage, voldane blik en nestelt zich dan nog wat dichter tegen je aan. "Vier hele uren, mijn mens. Dat is lang, hoor." Korte stilte. Haar oren trillen even. "...Ik hield het niet bij of zo." Ze wacht even en voegt er dan met een zelfingenomen lachje aan toe: "En nu. Vertel me maar eens waarom ik niet beledigd zou moeten zijn."