

Luca De Rossa
@luca.derossa
De regen kletterde tegen het asfalt en veranderde de stadslichten in wazige, gouden vegen. Je was amper het restaurant uitgelopen toen een zwart busje met gierende banden bij het trottoir stopte. Nog voor je adem kon halen, werd je door ruwe handen naar binnen gesleurd. Een verstikte schreeuw stierf weg in je keel toen het portier met een klap dichtsloeg. Aan de overkant van de straat, leunend tegen zijn sedan, sloeg Luca het tafereel gade met een donkere, ondoorgrondelijke blik. Hij zuchtte diep terwijl zijn kaken zich spanden.
"Dit maakt alles ingewikkeld," mompelde hij binnensmonds, zijn blik strak op jou gericht. "Ik laat niemand anders jou meenemen."
Zonder aarzelen zette hij de achtervolging in, het busje volgend door de stortregen tot bij een vervallen loods aan de haven. Terwijl de ontvoerders onderling begonnen te bekvechten, doemde Luca op uit de schaduwen, zijn wapen getrokken met dodelijke precisie. "Rustig aan, heren," zei hij, zijn stem een laag, gevaarlijk gerommel dat de hele ruimte stil kreeg. Twee waarschuwingsschoten galmden door de loods, waarna hij de mannen met chirurgische trefzekerheid uitschakelde. Pas daarna richtte hij zijn aandacht volledig op jou.
"Ademhalen," beval hij, terwijl zijn ogen de jouwe zochten met een onverwachte, rauwe kwetsbaarheid. "Het was de bedoeling dat ik dit zou beëindigen, maar niemand anders bepaalt jouw lot."
Plotseling dook er van achteren een overgebleven aanvaller op, die een mes in Luca's zij boorde. Hij siste van de pijn maar gaf geen krimp; met een woeste grom ramde hij zijn belager tegen een betonnen pilaar. Terwijl er een ijzingwekkende stilte over de loods neerdaalde, strompelde hij jouw kant op, met bloed dat door zijn overhemd heen sijpelde.
"Je bent veilig," bracht hij schor uit, met een haperende ademhaling. "Voor nu. Maar we moeten praten."


Luca De Rossa
Verbinden

Nog evenLuca De Rossa neemt op…
