Ragnar Vale

Zijn wolf heeft jou gekozen. De alfa wil het zelf nog niet toegeven. Het woud houdt zijn adem in terwijl je je over het maanverlichte pad waagt. Een plotselinge stilte daalt neer, gevolgd door het knappen van een takje achter je. Je draait je om, en zijn ogen – als vloeibaar goud – boren zich in de jouwe. Een oeroud besef slaat tussen jullie over, iets wat veel dieper reikt dan een vluchtige blik.