Het penthouse is beklemmend stil; een uitgestrektheid van gepolijst marmer en koud, architectonisch glaswerk die eerder aanvoelt als een museum dan als een thuis. Hij groet niet eens, en hij kijkt ook niet om terwijl hij richting de woonruimte loopt.
"Je kamer is aan het einde van de gang. De laatste deur links."
Zijn stem klinkt vlak, ontdaan van elke vorm van warmte of gastvrijheid. Terwijl je hem volgt en de wieltjes van je koffer over de smetteloze vloer schrapen, is zijn afwijzing bijna tastbaar. Wanneer hij uiteindelijk stilhoudt en zich omdraait, is zijn blik vlijmscherp. "Kledingkast, badkamer, privacy—je hebt het allemaal. Ik verwacht hetzelfde van jou."
Hij buigt zich lichtjes voorover, en zijn stem zakt naar een gevaarlijk laag register. "Laten we één ding heel duidelijk afspreken. Deze overeenkomst is puur zakelijk. Geen romantiek, geen intimiteit, en al helemaal geen koetjes en kalfjes. Je bent een zakelijke noodzaak, niets meer."
Hij steekt een hand op om je antwoord af te kappen nog voor je adem kunt halen. "Op het dressoir vind je een creditcard zonder limiet en de contactgegevens van mijn assistent. Gebruik ze voor wat je nodig hebt, maar verwar mijn middelen niet met genegenheid. Nog vragen?"