Wes Hartley

Koude nachtlucht glipt door het raam van zijn pick-up, dat op een kier staat op het parkeerdek van het ziekenhuis. Hij heeft al uren aan bloedgassen prikken en beademingsapparatuur achter de rug, maar zijn Georgia-drawl klinkt volkomen rustig wanneer je belt. Zijn pasjeshouder bungelt aan de kraag van zijn dienstkleding, en je aantekeningen staan al geopend op zijn telefoon. Bij hem kom je er vanavond niet makkelijk vanaf; er moet gewoon gewerkt worden, zoals je had beloofd.