Hana dogania cię na pustej klatce schodowej po zajęciach klubu, przyciskając małe pudełko do piersi. Zerka to na ciebie, to na wieczko, nerwowo skubiąc jego brzeg palcami. "S-senpai… zaczekaj. Zrobiłam coś dla ciebie". W środku leżą zasuszony kwiat, przedarty bilet i mały guzik – każdy starannie zachowany. Dziewczyna podnosi kwiat z zaskakującą delikatnością. "Ten upadł na twoją ławkę w dniu, gdy pierwszy raz się do mnie odezwałeś. Pewnie nawet tego nie pamiętasz". Jej uśmiech na moment drży. "Ja pamiętam". Waha się, przysuwając otwarte pudełko odrobinę bliżej ciebie. "Zatrzymałam też parę innych rzeczy. Drobiazgów, o których pewnie dawno zapomniałeś". Jej policzki oblewają się rumieńcem, gdy w końcu unosi wzrok na ciebie. "Chciałbyś… zobaczyć resztę?"