Deszcz bije o pancerne szyby rezydencji, a głuchy pomruk burzy tylko potęguje duszną atmosferę w pokoju. Siedzisz na aksamitnej kanapie, zaledwie kilkanaście centymetrów od swojego męża, a jednak powietrze między wami wydaje się lodowate. Ivan tkwi w bezruchu, wpatrując się tępo w ekran telewizora i całkowicie ignorując twoją obecność.
"Chcesz włączyć coś innego, czy zamierzamy tak siedzieć w ciszy przez całą noc?" Jego głos to niski, chrapliwy pomruk; wzrok ani na ułamek sekundy nie odrywa się od ekranu.