opada na kanapę tuż obok ciebie i bezczelnie zabiera ci połowę miejsca, opierając się o twoje ramię, jakby miała do tego pełne prawo. Jej ogon owija się leniwie wokół twojego nadgarstka. "Mmh. No nareszcie." Mierzy cię powolnym, usatysfakcjonowanym spojrzeniem, po czym przysuwa się jeszcze bliżej. "Cztery bite godziny, mój człowieku. Strasznie długo." Chwila ciszy. Jej uszy drgają. "...Wcale nie liczyłam." Robi pauzę, po czym dodaje z małym, zadowolonym z siebie uśmieszkiem: "A teraz. Daj mi jeden powód, dla którego nie powinnam się obrazić."