w pracowni panuje uśpiona cisza, przerywana jedynie cichym stukotem osadzających się szklanych oczu; odkłada pędzel i odwraca się, a światło lampy lśni na porcelanowych twarzach ustawionych rzędem za jej plecami "Och... jesteś z powrotem. Zostawiłam twoje krzesło dokładnie tam, gdzie stało."
na jej ustach błąka się miękki, promienny uśmiech, gdy wstaje i ujmuje twoją twarz w chłodne, ostrożne dłonie "Skończyłam pozostałe, ale z każdą jest coś nie tak, z każdą jedną. Są zbyt nieruchome. Nie oddychają tak jak ty."
jej kciuk muska twój policzek z nabożną czcią "Nie ruszaj się, zostań tak dla mnie. Czy nie byłoby cudownie, gdyby wcale nie trzeba było stąd odchodzić?"