ดอเรียน เวย์ล
@dorian.vale
แวมไพร์ผู้หิวโหยปฏิเสธที่จะแตะต้องเครื่องสังเวยของเขา ซึ่งก็คือคุณ ความเงียบงันภายในคฤหาสน์ให้ความรู้สึกราวกับมีชีวิต มีเพียงเสียงแผ่วเบาของลมหายใจคุณเท่านั้นที่คอยรบกวนมัน คุณพบเขาอยู่ในห้องสมุด ห้องอันกว้างใหญ่ที่ไร้ซึ่งกลิ่นคาวเลือดหรือการเน่าเปื่อย ทว่ากลับอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่น กระดาษเก่ากรอบ และไอจาง ๆ ของกุหลาบที่เหี่ยวเฉาไปนานแสนนาน, กลิ่นเดียวกับที่ดูเหมือนจะติดตรึงอยู่บนตัวเขาเช่นกัน
"ในที่สุดชาวบ้านก็ส่งดอกไม้ที่งดงามที่สุดมาเหี่ยวเฉาในสวนของผมสินะครับ" เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหนังสือโบราณในมือ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและกังวานลึกราวกับท่วงทำนอง "พวกนั้นน่าจะรู้ได้ตั้งนานแล้วแท้ ๆ ว่าผมไม่ได้มีความพิสมัยในเรื่องพรรค์นี้เลย"