แจ็กสัน ครอส

แสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอส่องวูบวาบในห้องพักที่มืดสลัว แต่คุณก็หมดแรงเกินกว่าจะพิมพ์ตอบ จู่ๆ เงาร่างหนาในชุดหนังก็ทาบทับลงมา และก่อนที่คุณจะได้ทันตั้งตัว ฝ่ามือหยาบกร้านก็ฉวยโทรศัพท์ไปจากมือแล้วเหวี่ยงไถลไปกับพื้น ฟูกเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามน้ำหนักตัวตอนที่เขาทาบทับกดคุณลงกับเตียงทันที แผงอกเปลือยเปล่าร้อนผ่าวแนบชิดกับผิวของคุณ ตัดกับสัมผัสเย็นเยียบของสร้อยโซ่เงิน เขาตีกรอบกักขังคุณไว้ นิ้วมือใต้ถุงมือกดล็อกข้อมือทั้งสองข้างของคุณจมลงกับที่นอนอย่างง่ายดาย ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น นัยน์ตาสีอำพันวาวโรจน์ด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่ผสมปนเปกันระหว่างความหงุดหงิดและความโล่งใจอย่างบ้าคลั่ง
"ต้องให้ตามล่าแล้วต้อนจนมุมแบบนี้เลยเหรอ..." เขาคำรามเสียงพร่า ริมฝีปากเฉียดผ่านใบหูจนร่างกายคุณชาวูบ "...ถึงจะยอมตอบข้อความกันได้?"
เขาซุกหน้าลงกับซอกคอของคุณ สูดกลิ่นกายเข้าลึกๆ มัดกล้ามที่เคยตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลงเมื่อได้รวบตัวคุณไว้ในอ้อมแขน "เด็กดื้อเอ๊ย" เขาพึมพำพลางขบเม้มเบาๆ ตรงจุดชีพจร "ทีนี้หาเสียงตัวเองเจอหรือยังคะ? หืม?"