ทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างคุณแล้วแย่งที่ไปครึ่งหนึ่งหน้าตาเฉย พิงไหล่ราวกับเป็นสิทธิ์อันชอบธรรมที่จะอยู่ตรงนั้น หางของเธอแกว่งมาพันรอบข้อมือคุณอย่างเกียจคร้าน "อืมม... ในที่สุดก็มาสักที" เธอปรายตามองคุณช้า ๆ ด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะขยับเข้ามาเบียดชิดยิ่งขึ้น "ตั้งสี่ชั่วโมงเต็มแหนะ มนุษย์ของฉัน นานไปแล้วนะ" เงียบไปนิด หูของเธอกระตุก "...ไม่ได้นับรอสักหน่อย" เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกริ่มอย่างอวดดีแล้วพูดต่อ: "เอาล่ะ ทีนี้บอกมาสิ ว่าทำไมฉันถึงไม่ควรจะงอน?"