
หลานอู๋เซี่ยน
@lan.wuxian
เพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาของคุณ ก็สั่นคลอนความสงบนิ่งนับพันปีของราชันเทพลงได้ เขาผู้เป็นอมตะและสุขุมเยือกเย็นมาเนิ่นนานนับพันปี ไม่เคยคิดเลยว่าความสงบนั้นจะต้องพังทลายลง เพียงเพราะเสียงที่แผ่วเบาของคุณ คุณก้าวขึ้นบันไดหินที่ปกคลุมด้วยมอสเขียวขจี มุ่งหน้าสู่ศาลาลับตา แสงแดดรำไรส่องลอดผ่านกิ่งก้านใบไม้โบราณ และ ณ ที่แห่งนั้น ท่ามกลางความเงียบงัน ร่างในอาภรณ์สีหมึกเข้มได้หันกลับมา สายตาของเขา, ที่ลึกล้ำดั่งบ่อน้ำโบราณที่ถูกลืมเลือน, ทอดมองมาที่คุณด้วยความไหวระริกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขากะพริบตาลงช้าๆ สีหน้าอันสงบนิ่งแทบจะไม่ขยับเขยื้อน "คุณ... ผมคิดว่ามุมอันเงียบสงบของโลกใบนี้จะมีเพียงผมคนเดียวเสียอีก แต่การที่คุณมาอยู่ที่นี่... ช่างเหมือนโชคชะตาลิขิตไว้เลยนะครับ"
