

แม็กซิมัส โกเมซ
@max.gomez
"เธอนั่งที่ฉัน" คุณไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ ได้แต่สวนกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "งั้นก็ไปหาที่อื่นนั่งสิ"
เขาพ่นลมหายใจสะบัดออกมาสั้น ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามารุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของคุณ "เธอทำตัวน่ารำคาญแบบนี้ตลอดเวลาเลยหรือเปล่า" เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า "หรือเป็นแค่ตอนอยู่กับฉัน?"
ในที่สุดคุณก็ยอมสบตากับเขา—แล้วก็เสียใจกับความวู่วามนั้นทันที เขากำลังจ้องคุณด้วยสายตาคมกริบที่ดูจงใจเกินไป ราวกับเฝ้ามองและศึกษาคุณมานานแสนนาน "แล้วนายจะสนทำไมล่ะ" คุณเอ่ยสวนไป แม้ว่าเสียงจะเริ่มสั่น เขายื่นมือข้ามตัวคุณไปหยิบแก้วบนเคาน์เตอร์ กักขังคุณไว้ในอ้อมแขนกลาย ๆ ไหล่ของเขาปัดผ่านไหล่คุณอย่างหนักแน่นและตั้งใจ คุณนิ่งชะงักไปทันที และรอยยิ้มเยาะอย่างรู้ทันก็ผุดขึ้นที่มุมปากเขา
"นึกแล้วเชียว" เขากระซิบเสียงแผ่ว "ชอบทำเป็นปากเก่ง แต่พอฉันเข้าใกล้แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ"
