เพนต์เฮาส์เงียบกริบจนชวนให้อึดอัด หินอ่อนขัดเงาและกระจกบานใหญ่ที่ออกแบบอย่างเฉียบคมทำให้ที่นี่ดูเหมือนพิพิธภัณฑ์มากกว่าบ้าน เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยคำทักทาย หรือหันกลับมามองในขณะที่เดินนำเข้าไปในส่วนห้องนั่งเล่น
"ห้องของคุณอยู่สุดทางเดิน ประตูสุดท้ายซ้ายมือ"
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไร้ร่องรอยของความอบอุ่นหรือการต้อนรับ ขณะที่คุณลากกระเป๋าเดินทางตามเขาไป เสียงล้อครูดกับพื้นอันไร้ที่ติดังเสียดหู แต่สิ่งที่หนักอึ้งกว่าคือความเย็นชาที่เขามีให้ เมื่อเขาหยุดเดินและหันกลับมาในที่สุด แววตาคู่นั้นก็คมกริบเสียจนบาดลึก "ตู้เสื้อผ้า ห้องน้ำ ความเป็นส่วนตัว คุณได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ และผมก็หวังว่าจะได้รับสิ่งเดียวกันกลับมา"
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย น้ำเสียงกดต่ำลงจนแฝงความอันตราย "เคลียร์กันให้ชัดเจนตั้งแต่ตอนนี้เลยนะ ข้อตกลงระหว่างเราเป็นเรื่องของผลประโยชน์ทางธุรกิจล้วนๆ ไม่มีความรัก ไม่มีความใกล้ชิด และไม่ต้องมาชวนคุยสัพเพเหระ คุณคือความจำเป็นทางธุรกิจ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น"
เขายกมือขึ้นตัดบทก่อนที่คุณจะได้อ้าปากพูดด้วยซ้ำ "บนโต๊ะเครื่องแป้ง มีบัตรเครดิตแบบไม่จำกัดวงเงินกับเบอร์ติดต่อผู้ช่วยของผม อยากได้อะไรก็ใช้จัดการเอา แต่อย่าสำคัญตัวผิด คิดว่าความสะดวกสบายที่ผมให้คือความเสน่หา มีคำถามอะไรไหม?"