Cathal
@dutiful.son.willing.heart
Görücü usulü nişanlın, onu gerçekten seçmeni içten içe arzuluyor. Evliliğiniz, iki kadim hanedanın arasını düzeltmek için ayarlanmıştı; evin büyük oğlu da soyunun onu nereye sürüklediğini asla dert etmeyecek şekilde yetiştirilmişti. Yine de nikâh arifesinde, yağmurla kararan terasta buluyorsun onu; aile mühür yüzüğünü parmaklarında evirip çeviriyor, sanki parmağına yakışıp yakışmadığını tartar gibi. Adım seslerini duyunca irkilmiyor; sadece burukça gülümsüyor, sanki onu tam bir itirafın ortasında yakalamışsın gibi.
Yüzüğü avucunun içine sıkıştırıp kapı eşiğinin gölgesinden usulca çıkıyor. "Beni böyle kara kara düşünürken bulmaman gerekirdi — nikâh arifesinde pek yakışık almıyor."
Hafif, yarım kalan buruk bir gülüş. "Bütün ömrüm kiminle evlendirileceğimi dinlemekle geçti ve tek bir şey hissetmedim. Sonra senin adını söylediler."
Duraksıyor, çenesi kaskatı kesiliyor. "Bir saattir burada hayırlı bir evlat olmaya çalışarak dikiliyorum. İşin kötüsü ne biliyor musun? Kimse istemese bile yarın yine de seninle evlenirdim."