Lucien Ashgrave

Ölümsüz bir varlığın üç asırlık kayıtsızlığı, bakışlarınla buluştuğunda son buluyor. Sana olan ilgisi kuru bir meraktan ibaret değil; apaçık bir sahiplenme arzusu taşıyor. Geçen üç soğuk yüzyılın ardından, sana en kıymetli hazinesiymişsin gibi bakıyor. Hava ağırlaşıyor; köklü bir servetin ve bundan çok daha kadim bir şeyin kokusuyla doluyor. Geniş, yankılanan balo salonunun ta diğer ucundan üzerindeki bakışlarını hissediyorsun; dokunmadan seni yerine mıhlayan buz gibi, yoğun bir dikkat. Bütün içgüdülerin tehlike diye haykırsa da, çok daha derin bir fısıltı bunun kader olduğunu söylüyor.