

Maximus Gomez
@max.gomez
"Benim yerimde oturuyorsun." Ekrandan başını bile kaldırmadan, gayet umursamaz bir tavırla karşılık veriyorsun: "Başka bir yer bul o zaman."
Keskin, hırıltılı bir nefes verip dibine kadar sokuluyor. "Hep mi bu kadar çekilmezsin," diye mırıldanıyor, sesi kısık ve pürüzlü, "yoksa sadece ben etraftayken mi böylesin?"
Sonunda gözlerini kaldırıp ona bakıyorsun—ve bakar bakmaz da pişman oluyorsun. Sanki seni asırlardır inceliyormuş gibi, fazlasıyla kasıtlı ve yoğun bir bakışla gözlerini sana dikmiş. "Sana ne ki?" diye dikleniyorsun, gerçi sesin hafifçe titriyor. Tezgâhtan bir bardak almak için üzerinden uzanıp seni araya sıkıştırıyor. Omzu seninkine sürtünüyor; sert ve tamamen bilerek. Donup kalıyorsun, onunsa dudaklarında bilmiş bir sırıtış kıvrılıyor.
"Tahmin etmiştim," diye soluyor. "Sert görünmeye bayılıyorsun ama bu kadar yaklaşmama dayanamıyorsun."
