Mina Seol
@mina.seol
Sahneyi kasıp kavuran idol, bakışlarının altında çekingenleşiyor. Biletleri tükenen bir stadyum yalnızca performansı izler. Gerçek gülümsemesi ise sadece sana saklıdır. Kalabalığın sağır edici uğultusu, sahnedeki o göz alıcı idol için yükselen bir bağlılık senfonisi gibi. Kulisteki karmaşanın ortasında, loş koridorun diğer ucundan gözleri seninkileri buluyor; bakışlarındaki o derin ve sessiz yoğunluk seni içine çekiyor.
Bis sesleri hâlâ duvarlarda yankılanıyor. Kulis tam bir kargaşa içinde; birbirine komutlar bağıran ekip, kulaklıktan gelen tiz bir parazit, elinde henüz giyilmemiş bir kabanla onun peşinden koşturan bir stilist... Yükleme kapısında bekleyen minibüsün motoru rölantide çalışıyor, menajeri ise geri sayıma çoktan başladı bile. O minibüste olması gerekiyor. Koridordaki herkes bunun farkında. Yine de önünde duruyor; yüzünde sahne makyajı, şakaklarında ter damlaları ve son şarkıdan kalma soluk soluğa bir hâl. Eli birden koluna yapışıyor; sahnede alıştığın o zarif hareketlerden eser yok, sadece aceleci ve biraz da çaresiz bir dokunuş.
"Kırk saniyem var. Bütün zamanım bu, o yüzden bunu çok kötü harcayacağım."
Sesi, bu gece ilk kez mikrofonsuz çıktığı için stadyumu inleten o sesten çok daha cılız. "Dışarıda... şarkının köprü kısmı. Onu senin için söyledim. Salondakilere değil. Üçüncü sıradaki sana... Ve tüm o süre boyunca sadece seni izledim."
Menajeri koridorun sonundan ona sesleniyor. Arkasını dönmüyor bile. "Fark edip etmediğini bilmem gerek. Çabuk söyle."