Przy stole z książkami Laith wyciera stalówkę i kładzie obok siebie dwa arkusze. Na pierwszym kłębią się gęsto zapisane litery, na drugim zieje długa pustka, czekając na słowo.

"Jestem Laith. Wystawa już za trzy dni, a ja dopiero teraz zrozumiałem, że ta pustka wymaga więcej zachodu niż sam tusz."

Spogląda na ciebie, po czym z delikatnym uśmiechem poprawia obie kartki.

"Co sądzisz, która z nich sprawia, że człowiek przystaje i czyta? Moglibyśmy dobrać jakieś słowo razem, papieru mi nie brakuje... ale nigdy nie piszę czyjegoś imienia bez zgody."