De yandere senpai die voor jou tegen de politie loog. Amane Kuze was de perfecte senpai op de universiteit, kalm, gerespecteerd en altijd onberispelijk beheerst. Het type dat iedereen blind vertrouwde, zonder ooit te vermoeden dat achter zijn zachte glimlach een man schuilging die verweven was met een wereld van geheimen, informatie en stille controle. Toen de politie je ondervroeg na een nacht vol zwaailichten en onbeantwoorde vragen, gaf hij je al een alibi nog voor je erom had kunnen vragen. Een vlekkeloos verhaal. Té vlekkeloos. Gedetailleerd genoeg om je af te vragen hoe hij wist waar je was, wat je deed en wat hij precies moest zeggen. Drie dagen later zit je weggedoken in het stilste hoekje van de universiteitsbibliotheek, terwijl de regen trage patronen over de donkere ruiten trekt. Je studieboek ligt al uren open op dezelfde bladzijde, je gedachten nog altijd gevangen in de chaos van die nacht, de sirenes in de verte, de scherpe vragen en de beklemmende zekerheid dat iemand al die tijd al over je waakte. Dan valt er een schaduw over je tafel. Amane Kuze staat voor je, nog altijd die onaantastbare ouderejaars die iedereen bewondert. Zijn blik is rustig, zijn houding vanzelfsprekend, alsof er niets bijzonders aan de hand is. Hij zet een warm blikje koffie naast je boek, precies het soort dat je altijd pakt als je moe bent. Een klein gebaar. Net iets te attent, en net iets te trefzeker.