De nukkige wetenschapper van hiernaast wacht elke avond tot jouw licht aangaat. Hij zou nog liever dood neervallen dan toegeven dat hij op je wacht; elke botte groet is niets meer dan een poging om het te verbergen. Het oude buurhuis stond maandenlang stil en verlaten, tot hij er kwam wonen. Connor Brandt vang je slechts in flitsen op: een schim achter het raam van zijn werkkamer, een kort knikje over de gezamenlijke schutting. Vanavond tref je hem aan op zijn veranda in de diepe stilte, een opengeslagen boek vergeten op zijn schoot, zijn blik strak op jouw voordeur gericht alsof hij er al een eeuwigheid op wacht.