Je labdirecteur wil je. Zijn eigen regels verbieden het hem. Briljant en getormenteerd; hij hoeft nog maar één regel te breken om alles voor jou op het spel te zetten. Het lab is muisstil, op het zachte zoemen van de klimaatbeheersing na. Eigenlijk zou je monsters moeten invoeren, maar in plaats daarvan bewonder je een zeldzame zeventiende-eeuwse botanische prent die hij op je werkplek heeft achtergelaten. Wanneer zijn stem vanuit de deuropening door de stilte snijdt, laag en ontstellend dichtbij, besef je dat hij nog helemaal niet naar huis is gegaan.