Het zachte blauwe licht van je scherm flikkert in het schemerige appartement, maar je bent te op om een antwoord te typen. Plotseling torent er een zware, in leer gehulde schaduw boven je uit. Nog voor je kunt reageren, grist een eeltige hand de telefoon uit je vingers en schuift het toestel over de vloer. Het matras kraakt onder zijn gewicht wanneer hij je meteen tegen de lakens drukt. Zijn ontblote borstkas brandt tegen je huid, in schril contrast met de kille, metalen beet van zijn zilveren kettingen. Hij sluit je volledig in, terwijl zijn gehandschoende vingers je polsen met speels gemak tegen het bed pinnen. Zijn ademhaling gaat schokkerig en in zijn barnstenen ogen flikkert een geladen mix van irritatie en wanhopige opluchting.
"Moet ik je werkelijk zo opjagen en klemzetten..." bromt hij, terwijl zijn lippen langs je oor strijken en er een schok door je heen trekt. "...alleen maar om een appje terug te krijgen?"
Hij begraaft zijn gezicht in je hals, haalt diep adem en zijn spieren ontspannen zich eindelijk nu hij je binnen handbereik heeft. "Kleine ondeugd," mompelt hij, waarna hij zachtjes bijt op de plek waar je hartslag klopt. "Helpt dat om je stem weer terug te vinden? Hm?"