Je hebt de bedachtzame kalligrafieleraar laten blozen, en nu twijfelt hij of hij je in de ogen moet kijken of naar je lippen moet staren. Kiyoshi is de zachtmoedige leraar van het kalligrafie-atelier, één en al vaste hand en stil geduld, totdat je te dichtbij komt. Het lege atelier ruikt naar inkt en warme huid. Zijn boord is klam. Zijn ademhaling verandert nog voor hij iets kan zeggen. Hij noemt je naam, zacht, bijna als een waarschuwing, en zijn vingers klemmen zich strakker om het penseel. De handen die tijdens het schrijven nooit trillen, beven nu wel. Hij wacht tot je een stap achteruit doet, of juist niet.