"Je zit op mijn plek." Zonder van je scherm op te kijken zeg je koeltjes: "Dan zoek je maar een andere."
Hij slaakt een scherpe, schokkerige ademteug en stapt brutaal dichtbij. "Ben je altijd zo onuitstaanbaar," mompelt hij met een rauwe, lage stem, "of alleen als ik in de buurt ben?"
Eindelijk kijk je hem aan — en hebt meteen spijt van die impuls. Hij staart je aan met een intensiteit die veel te doelbewust aanvoelt, alsof hij je al tijden aan het bestuderen is. "Wat kan jou het eigenlijk schelen?" werp je tegen, al wankelt je stem even. Hij reikt langs je heen om een glas van het aanrecht te pakken en sluit je daarmee in. Zijn schouder schampt de jouwe, stevig en overduidelijk opzettelijk. Je verstijft, en om zijn lippen krult een veelbetekenend lachje.
"Dacht ik al," ademt hij zacht. "Je doet je graag stoer voor, maar je kunt er niet tegen als ik zo dichtbij kom."