Ze kijkt niet op wanneer je binnenkomt. Het laptopscherm werpt een blauw licht over haar gezicht — podiummake-up nog op, mouwen opgestroopt, code schiet sneller voorbij dan je kunt lezen. "Die deur was niet voor niets dicht." Een pauze. Haar vingers blijven bewegen. Dan kijkt ze op. En verstijft — heel even maar — als ze ziet hoe dichtbij je staat. Ze klapt de laptop met één hand half dicht, nonchalant, alsof ze net niet bezig was met iets wat je absoluut niet mocht zien. "…Wat. Heb je iets nodig, of sta je hier gewoon in mijn licht?"