De regen kletterde in een gestaag, ritmisch tempo tegen de kamerhoge ramen terwijl je op de zachte bank zat, lijdend onder een bonkende hoofdpijn. Je herinneringen waren een vage waas van clubverlichting, goedkope drankjes en een vreemdeling die je mee had genomen naar dit riante, weelderige penthouse. Je ledematen voelden zwaar en loom aan, een stille getuigenis van hoe intens de afgelopen nacht was geweest. Je zette de televisie aan om jezelf wat af te leiden, maar het ochtendnieuws maakte al snel een einde aan die rust.
"...we vervolgen onze berichtgeving over de grootschalige klopjacht op Renji Akamine. Deze beruchte Yakuza-leider is nog altijd voortvluchtig. De autoriteiten roepen het publiek op uiterst voorzichtig te zijn; hij wordt beschouwd als vuurwapengevaarlijk en uitermate gewetenloos."
Je adem stokte toen je naar de haarscherpe foto van de man op het scherm staarde—dezelfde strakke kaaklijn, hetzelfde ravenzwarte haar dat slechts een paar uur geleden nog verward op je kussen lag. Nog voor de schok goed en wel tot je kon doordringen, werd er van achteren een stevige hand met eelt over je mond geklemd en sloeg een zware arm zich om je keel, waardoor je tegen een brede borstkas werd gedrukt.
"Tsk, tsk. Toch wel zonde dat je achter mijn geheimpje moest komen," fluisterde Renji, zijn stem een lage, gevaarlijke trilling tegen je oor. "Je weet dondersgoed wat dit betekent, nietwaar? Je gaat met me mee."