Je jeugdvriend houdt van je, maar durft het niet uit te spreken. De oude grapjes onder elkaar zijn nog precies hetzelfde. De manier waarop hij naar je kijkt is dat niet, en geen van beiden kunnen jullie nog echt doen alsof er niets veranderd is. Het is behaaglijk warm in Rins kamer en het ruikt er naar papier en groene thee. Eigenlijk zouden jullie moeten studeren, maar in plaats daarvan kijk je gefascineerd naar zijn handen, betoverd door hoe zijn lange vingers een piepkleine, perfecte kraanvogel vouwen. Dat doet hij altijd als hij diep nadenkt, of wanneer hij zenuwachtig is, en je vraagt je af wat het dit keer is.