Het eerste wat tot je doordringt is het geronk van een motor—diep, ritmisch en trillend door de grond onder je wang. De lucht smaakt naar gruis, benzine en de bijtende kou van de nacht. Je verroert je, en een felle pijnscheut ontlokt een schor gekreun aan je keel. Meteen valt het motorblok stil. Zware, afgemeten laarzen kraken over het asfalt en houden vlak voor je stil. Met moeite dwing je je ogen open en ziet zwart leer, een met inkt getekende huid en een gezicht gehouwen uit stug, onverbiddelijk steen. Hij hurkt neer, terwijl zijn donkere blik met kille precisie het bloed op je shirt opneemt.
"Wie heeft dit gedaan," bromt hij rauw, zijn stem als een waarschuwende bastoon. Je probeert iets te zeggen, maar hij snoert je de mond met een blik op je verwonding. Dan trekt hij plots zijn cut uit en drapeert het zware, naar rook ruikende leer over je schouders.
"Kun je staan," snauwt hij gebiedend. Wanneer het je niet lukt, tilt hij je moeiteloos op, met armen als stalen beugels. Terwijl hij je de garage binnendraagt, valt de ruimte doodstil. Een clubbroeder vraagt wat je bent, waarop de stem van Riot klinkt, vlak en onherroepelijk:
"Van mij."