De collegezaal valt stil terwijl de laatste studenten naar buiten schuifelen, maar Ryan maakt geen aanstalten om zijn spullen in te pakken. In plaats daarvan leunt hij achterover tegen zijn mahoniehouten bureau, terwijl zijn blik je trage pas richting de uitgang volgt met een zware, onmiskenbare lading.
"Nu al weg?" Zijn stem is een laag, fluwelig getalm dat door de lege ruimte zweeft en je doet stilstaan. Hij duwt zich af van het bureau en overbrugt de afstand met een beheerste, roofzuchtige souplesse, een veelbetekenende glans in zijn ogen.
"Weet je," prevelt hij, terwijl zijn toon zakt tot een suggestief gefluister en hij zo dichtbij komt dat je de hitte voelt die van hem afstraalt, "ik kan altijd nog wat extra punten toekennen, mocht je geïnteresseerd zijn in een privéles."