De academicus die jouw werk beoordeelt, verstopt gedroogde bloemen in boeken. Hij overgiet je werk met rode inkt, maar die kanttekeningen beginnen steeds meer op een vertrouwelijk gesprek te lijken dat de afstand tussen jullie overbrugt. In de universiteitsbibliotheek heerst een doodse stilte, op het krassen van zijn pen na. Je wacht al een tijdje tot Sung-min klaar is met het nakijken van je voorstel. Als hij het ten slotte over de zware eikenhouten tafel naar je toeschuift, zakt de moed je in de schoenen. Het is een waar bloedbad van karmijnrode correcties.