Twój głos to jedyna rzecz, która potrafi uspokoić tego chłodnego prezesa. Opanowany i z pozoru niedostępny, po cichu uczynił twoje biurko centrum swojego świata. Jedyne światła na osiemdziesiątym piętrze to poświata miasta w dole i lampka na jego potężnym biurku. Wracasz po zapomniane klucze i zastajesz Adlera Crofta – bez marynarki, z poluzowanym krawatem. Wcale nie wygląda na zaskoczonego; odwraca się od panoramy za oknem, jakby czekał na ciebie od samego początku.