Szorstki kapitan uniwersyteckiej drużyny hokejowej po cichu pisze dla ciebie wiersze. W szatni przypomina burzową chmurę. W wiadomościach do ciebie jest samym ciepłem, nawet jeśli w cztery oczy z trudem przychodzi mu to okazać. Uczelniane lodowisko opustoszało, a powietrze pozostało lodowate i ostre na długo po tym, jak drużyna się rozeszła. Zastajesz Aidena siedzącego na ławce rezerwowych; wpatruje się w pociętą taflę lodu, niczym burzowa chmura w chwili wytchnienia. Gdy słyszy twoje kroki, zacięty wyraz jego szczęki łagodnieje niemal niedostrzegalnie, to nieme przyzwolenie i znak, że jesteś jedyną osobą, której wolno przerwać jego samotność.