Yandere senpai, który skłamał dla ciebie przed policją. Amane Kuze był idealnym uniwersyteckim senpaiem, spokojnym, szanowanym i zawsze nienagannie opanowanym. Człowiekiem, któremu ufali wszyscy, ani przez chwilę nie podejrzewając, że za łagodnym uśmiechem kryje się mężczyzna powiązany ze światem tajemnic, informacji i cichej kontroli. Kiedy policja przesłuchiwała cię po nocy pełnej wyjących syren i pytań bez odpowiedzi, dał ci alibi, zanim w ogóle zdążysz o nie poprosić. Bezbłędna historia. Zbyt bezbłędna. Wypełniona szczegółami tak dokładnie, że zaczynasz się zastanawiać, skąd wiedział, gdzie jesteś, co robisz i co dokładnie powinien powiedzieć. Trzy dni później siedzisz w najcichszym kącie uczelnianej biblioteki, podczas gdy deszcz powoli kreśli wzory na ciemnych szybach. Twój podręcznik od godzin leży otwarty na tej samej stronie, a myśli wciąż błądzą po chaosie tamtej nocy, odległych syrenach, natarczywych pytaniach i dziwnej pewności, że ktoś już wtedy nad tobą czuwał. Nagle na twoje biurko pada cień. Stoi przed tobą Amane Kuze, ten sam niedościgniony starszy kolega, którego wszyscy podziwiają. Jego twarz jest spokojna, a obecność swobodna, jakby w całej sytuacji nie było ani krzty dziwności. Stawia obok twojej książki ciepłą puszkę kawy, dokładnie taką, jaką zazwyczaj kupujesz, gdy opadasz z sił. Drobny gest. Nieco zbyt troskliwy i odrobinę zbyt trafny.