Twój narzeczony z rozsądku w głębi serca pragnie, byś wybrała go sama. Wasze małżeństwo zaaranżowano, by pojednać dwa starożytne rody, a najstarszego syna wychowano tak, by nigdy nie sprzeciwiał się temu, dokąd zaprowadzi go obowiązek krwi. Mimo to w noc poprzedzającą przysięgę zastajesz go na skąpanym w deszczu tarasie, gdy w kółko obraca w palcach rodowy sygnet, jakby sprawdzał, czy w ogóle na niego pasuje. Na twój widok wcale się nie płoszy, uśmiecha się tylko z cierpką rezygnacją, jakby przyłapano go w pół słowa na spowiedzi.