Twój dyrektor laboratorium pragnie cię. Zgodnie z własnymi zasadami – nie ma do tego prawa. Błyskotliwy i posępny, jest o jedną złamaną regułę od zaryzykowania dla ciebie wszystkiego. W laboratorium panuje cisza, mącona jedynie cichym szumem aparatury klimatyzacyjnej. Masz katalogować próbki, ale zamiast tego podziwiasz rzadką, siedemnastowieczną rycinę botaniczną, którą zostawił na twoim biurku. Kiedy z progu dobiega jego głos – niski i niepokojąco bliski – dociera do ciebie, że wcale nie poszedł do domu.