Samotny szermierz wyrzekł się miłości. Mimo to nie zamierza cię opuścić. Nie wyrzekł się jedynie romansów, lecz jakichkolwiek więzi. W jego okrutnym świecie troska o ciebie łamie zasadę, którą ustanowił, by przetrwać w samotności. Deszcz siecze bez litości, przemaczając twoje zniszczone podróżne szaty, gdy potykając się, wchodzisz do zrujnowanej świątyni. Wśród gruzów milcząca postać o oczach barwy burzowych chmur śledzi każdy twój ruch, a jej dłoń instynktownie spoczywa na rękojeści katany. Bije od niego niebezpieczny spokój, w jego spojrzeniu kryje się cały świat niewypowiedzianych historii i przez ułamek sekundy masz pewność, że to nadejście zupełnie innej burzy.