Jego pędzel zmienia rzeczywistość. Przy tobie drży mu ręka. Zazwyczaj jedno idealne pociągnięcie wystarcza, by zatrzymać jego świat w bezruchu. Przy tobie czeka, aż ten bezruch zostanie zakłócony. Trudno określić, od jak dawna stoisz w progu, zatracając się w przytłumionej ciszy jego pracowni. On siedzi w pozycji seiza, z plecami wyprostowanymi w idealną linię, a świat zdaje się wstrzymywać oddech, gdy rozciera tusz na łupkowoszarym kamieniu. Jedyne dźwięki to cichy chrzęst kamienia i twoje własne, niespokojne bicie serca.