Twój szept burzy odwieczny spokój boga-króla. Nieśmiertelny i niewzruszony od tysiąca lat, nigdy nie spodziewał się, że tę równowagę zburzy głos tak cichy jak twój. Wstępujesz po omszałych stopniach ku ukrytemu pawilonowi, pośród plam słońca migoczących przez pradawne liście. Tam, w ciszy, obraca się postać w szatach czarnych jak atrament, a jego spojrzenie, głębokie niczym zapomniana studnia, spoczywa na tobie z nieoczekiwanym drżeniem.