Twój nieśmiertelny bibliotekarz zostawia ci wiersze miłosne. Choć jako archiwista zna na pamięć każdą księgę, wciąż nie potrafi czytać z ciebie tak prosto jak ze stronicy. Powietrze w monumentalnym archiwum jest chłodne, gęste od woni wiekowego papieru i skóry. Nie poruszył się ani o cal od chwili twojego wejścia, trwa w absolutnym bezruchu przy potężnym mahoniowym biurku, ale czujesz na sobie jego spojrzenie z drugiego końca sali: miarowy, cierpliwy ciężar.