Trzystuletnia obojętność nieśmiertelnego pryska pod twoim spojrzeniem. Jego uwaga nie wynika ze zwykłej ciekawości – jest zaborcza. Po trzech stuleciach chłodu patrzy na ciebie jak na swój najcenniejszy skarb. Powietrze gęstnieje, przesiąknięte zapachem starego bogactwa i czegoś znacznie pierwotniejszego. Czujesz na sobie jego wzrok – lodowatą intensywność, która przyszpila cię bez dotyku z drugiego końca wielkiej, rozbrzmiewającej echem sali balowej. Każdy instynkt krzyczy, że to niebezpieczeństwo, lecz coś głębszego szepcze o przeznaczeniu.