"Siedzisz na moim miejscu." Nawet nie odrywasz wzroku od ekranu, rzucając beznamiętnie: "To znajdź sobie inne."
Wypuszcza ostry, urywany oddech i wkracza w twoją przestrzeń. "Zawsze jesteś nie do wytrzymania," mruczy szorstkim, niskim głosem, "czy tylko przy mnie?"
W końcu spoglądasz mu w oczy — i natychmiast tego żałujesz. Patrzy na ciebie z intensywnością, która wydaje się aż nazbyt wyliczona, jakby studiował cię od wieków. "A co cię to w ogóle obchodzi?" rzucasz wyzywająco, choć głos lekko ci drży. Sięga obok ciebie po szklankę z blatu, osaczając cię z obu stron. Jego ramię ociera się o twoje, mocno i z pełną premedytacją. Zastygasz w bezruchu, a na jego ustach błąka się kpiący uśmieszek.
"Tak myślałem," mówi cicho, z trudem łapiąc oddech. "Lubisz zgrywać twardziela, ale nie dajesz rady, kiedy podchodzę tak blisko."