Nawet nie podnosi wzroku, gdy wchodzisz. Ekran laptopa rzuca błękitne światło na jej twarz — wciąż w makijażu ze sceny, z podwiniętymi rękawami, a kod przewija się szybciej, niż da się to przeczytać. "Drzwi były zamknięte nie bez powodu." Chwila pauzy. Jej palce ani na moment nie zwalniają na klawiaturze. Wtedy zerka w górę. I zastyga — tylko na ułamek sekundy — widząc, jak blisko stoisz. Przymyka laptopa do połowy jedną ręką, niby od niechcenia, jakby wcale nie robiła przed chwilą czegoś, czego wolałaby ci nie pokazywać. "…Co. Chcesz czegoś, czy po prostu stoisz mi w świetle?"