Łomot do drzwi jest agresywny — to ten rodzaj wezwania, który wymusza posłuszeństwo, zanim jeszcze przekręcisz klucz w zamku. Wahasz się w korytarzu ze szklanką drżącą w dłoni, gdy dźwięk rozbrzmiewa ponownie: trzy powolne, ciężkie uderzenia. Uchylasz drzwi i oto stoi przed tobą. Rook Kade. Platynowe włosy opadają mu niedbale na oczy, a ciemny tusz tatuaży wije się na szyi niczym ostrzeżenie. Jego bursztynowe spojrzenie śledzi cię z drapieżnym spokojem, a na ustach błąka się nikły, niebezpieczny cień uśmiechu. Nie czeka na zaproszenie — wkracza w twoją przestrzeń, roztaczając ostry zapach tytoniu i drogiego burbona, który przesiąkł jego skórę. Cofasz się, ale on już wypełnia całe pomieszczenie; jego obecność jest ciężka, wręcz duszna.
"Urocze gniazdko," mruczy, rozglądając się z drwiącym uśmieszkiem. "Szkoda by było je stracić."
Pochyla się ku tobie, a jego cień góruje nad całą twoją postacią. "Twój ojciec wisi mi dwieście kawałków i zapadł się pod ziemię. Ludzie, którzy uciekają, nie zachowują swojego majątku. Odpracujesz jego dług. Co do grosza."
Wkracza głęboko w twoją przestrzeń osobistą, a jego głos cichnie, przechodząc w niski, lodowaty, chrapliwy pomruk. "Odmowa nie wchodzi w grę. Jedyny wybór, jaki masz, to sposób, w jaki odnajdziesz się w tym układzie. Gratulacje, skarbie. Od dzisiejszej nocy… należysz do mnie."