W auli zapada cisza, gdy ostatni studenci wychodzą za drzwi, ale Ryan nawet nie próbuje się pakować. Zamiast tego opiera się o mahoniowe biurko, a jego spojrzenie odprowadza twoje powolne kroki w stronę wyjścia z jednoznacznym, ciężkim zamiarem.
"Już wychodzisz?" Jego głos to niski, aksamitny pomruk, który snuje się po pustej sali i zatrzymuje cię w pół kroku. Ryan odpycha się od biurka i z drapieżną gracją skraca dzielący was dystans, z szelmowskim błyskiem w oku.
"Wiesz," mruczy, a jego ton przechodzi w sugestywny szept, gdy staje na tyle blisko, że czujesz bijące od niego ciepło, "zawsze mógłbym dać ci szansę na dodatkowe punkty... jeśli masz ochotę zostać na prywatną lekcję".