Naukowiec oceniający twoje prace chowa w książkach suszone kwiaty. Zalewa twoje teksty czerwonym atramentem, ale te uwagi powoli stają się prywatną rozmową, zacierającą dzielący was dystans. W uniwersyteckiej bibliotece panuje cisza, mącona jedynie skrobaniem jego pióra. Czekasz, aż Sung-min skończy oceniać twój konspekt, a gdy wreszcie przesuwa kartki po ciężkim, dębowym stole, serce ci zamiera. To istna rzeź purpurowych adnotacji.